Шерхан ТАЛАП. Қарашығың – қара түн, ай қалқыған ішінде…

Мәртебелі поэзия   Ауылға бара жатқанда... Мына жол – сағыныш өртеген жүректің көктемі. Сарғайған сəттердің сəулесі секілді шашылған. Алқынған көңілім аптығын баса алмай толқиды, Арманшыл ойларым ауаға асылған. Мүлгіген далада мейірім...

Сағыныш НАМАЗШАМ. Сен барсың ғой, қалды десем елде кім…

  Мен қалашыл, ал сен болсаң далашыл, Қайдан келдің, қайда кетіп барасың? Тыным таппай ағыл-тегіл аққанда, Таптың ба, айтшы, жүрегіңнің дауасын?! Шарқ ұрдың ба буырқанып батыр боп, Талпындың ба шығарам...

Соңғы материалдар